(1) کاهش بار، تغییر گرافیک طراحی سازه فولادی، افزایش مقطع و استحکام اتصال اجزای سازه اصلی، و جلوگیری از انتشار ترک های اتصال سازه فولادی و سایر شرایط نامطلوب. هنگامی که تجربه بالغ وجود دارد، می توان از سایر روش های تقویت نیز استفاده کرد. مهندسی سازه های فولادی که پس از شناسایی نیاز به تقویت دارند، به طور کلی با توجه به دامنه آسیب به آرماتورهای موضعی و آرماتورهای جامع تقسیم می شوند.
(2) تقویت موضعی به تقویت یک عضو یا گره اتصال با ظرفیت باربری ناکافی اشاره دارد. روش هایی برای افزایش سطح مقطع عضو، کاهش طول آزاد عضو و تقویت گره اتصال وجود دارد.
(3) آرماتور جامع به تقویت سازه کلی اطلاق می شود که می توان آن را به دو نوع تقسیم کرد: روش مقاوم سازی بدون تغییر گرافیک محاسباتی استاتیک سازه و روش مقاوم سازی با تغییر گرافیک محاسباتی استاتیکی سازه.
(4) افزودن یا تقویت سیستم های پشتیبانی نیز یک روش موثر برای تقویت سیستم های سازه ای است.
(5) روش تقویت افزایش سطح مقطع اجزای موجود، مادی ترین و پر زحمت ترین روش (اما اغلب امکان پذیر) است. موثرترین و متنوع ترین روش ها برای تغییر نمودار محاسباتی نیز هزینه آن را بسیار کاهش می دهد!